't Fonteintje Koersel

Op 18 mei overleed Raymond Nulens. Een hommage aan een van de drijvende krachten in onze groep en een woord van afscheid…

Raymond kwam bij de groep in 1974. Zijn eerste rol speelde hij in “Schandaal in Parijs” van Franz Arnold. Meteen was duidelijk dat we er een rasacteur bij hadden. Hij vertolkte grote rollen o.a. in “Plotseling thuis” van Francis Durbrigde, waarmee ’t Fonteintje de eerste plaats bereikte in het Provinciaal Toneeltornooi; hij speelde de rol van de duivel in het openluchtspel “Mariken van Nimweghen” en de pastoor in “De Filozoof van Hagem”… Naast de vele hoofdrollen in kluchten en komedies schitterde hij in serieuze stukken als “De Blauwe Bergen”, “Het derde woord”, “Mevrouw Pilatus”, “Groenten uit Balen”, “Winnaars en verliezers” . Voor zijn rol in dit laatste stuk werd hij bekroond met de Prijs voor beste acteur van het Limburgs Toneelverbond.

Raymond volgde toneellessen aan de Stedelijke Academie bij Jan Troosters en de opleiding tot regisseur bij George Meeuwis.

In 1983 begon hij samen met Rob De Meulemeester met kindertoneel. Raymond nam de regie voor zijn rekening van stukken die door de leerlingen van de Stedelijke Basisschool van Koersel gespeeld werden. Zo bracht hij “Het meisje met de zwavelstokjes” in 1983, “Als zwervers ontwaken” in 1985, “Circus in Leefdorp” in 1986, “Vreemde kuren” in 1993, “De talatat van Achmedat” in 2002 …

In 1984 regisseerde hij zijn eerste stuk “Dorp der huichelaars” van A. Lamboo bij ’t Fonteintje en er zouden er nog vele volgen.

Andere toneelverenigingen wisten zijn talent te waarderen, want hij speelde gastrollen in ’t Schuurke, bij Het Hasselts Toneel en in Forum Zolder (De grog). Hij regisseerde “Alle Jahre Wieder” , een kerstspel van Marc de Bie bij Thalia Beverlo en bij het projecttheater De Kuip speelde hij mee in “Kat op een heet zinken dak” van Tennessee Williams. Hij werd gevraagd voor gastoptredens in televisieseries (o.a. in Slisse en Cesar) en speelde mee in “De bossen van Vlaanderen”, een Vlaamse film.

Raymond speelde 17 jaar lang jaarlijks de titelrol in de grote Sinterklaasshow in het Casino van Beringen. Elke keer opnieuw kroop hij rond zes december in dat speciale kostuum met die vreselijke mijter die altijd te groot was.

In het bestuur zette hij jarenlang mee de lijnen uit en hielp hij de groep groeien en bloeien.

Na vijftig intensieve jaren was het toneel zonder hem nauwelijks in te beelden en toch gebeurde het. Hij gleed langzaam weg en zonder dat wij het aanvankelijk doorhadden, vond hij zichzelf in de grootste nachtmerrie die een acteur zich kan voorstellen: ze speelden een ander stuk dan wat hij geleerd had, hij herkende de tekst niet en zat gevangen in zijn eigen regie. Hij verloor de woorden, de taal die hij zo liefhad, werd hem vreemd. Stiltes vielen en er was geen souffleur om hem weer op weg te helpen. Waar hij eens zo aanwezig was en de scène beheerste, viel een leegte. Hij verdween in de coulissen voor het doek viel. We misten hem, maar konden hem niet meer terughalen. We kunnen alleen maar hopen dat hij weer vrij is en zijn vleugels opnieuw kan uitslaan, dat hij weer kan spelen als weleer.

Wat een cast en crew zit er stilaan hierboven… Ik wed dat ze samen de pannen van de hemel spelen.

Dag Raymond, dag vriend, het ga je goed… We vergeten je niet.